Eind augustus overkwam me iets waar alle zangers als de dood voor zijn: ik was mijn stem kwijt.

De boosdoener was een wekenlang durende verkoudheid, zo eentje waarbij allerhande slechte bacteriën vrij spel hebben. Met een beginnende longontsteking en eindeloos gehoest tot gevolg.Toen ik merkte dat mijn stembanden er de brui aan gaven, brak de paniek los en vond ik dat het tijd was voor actie. De longarts gaf me antibiotica, de kno-arts een spreekverbod van één week. Afspraken en concerten afzeggen, telefoon niet opnemen, geen gesprekken voeren thuis…het viel niet mee. Ik had opeens wel alle tijd om What is the what uit te lezen, een epische roman van 639 pagina’s.

Dit sociale isolement had gelukkig snel resultaat, na zes dagen klonk ik weer als mezelf en niet meer als Tom Waits. Langzaamaan begon ik weer met zingen, en tot mijn opluchting had ik bijna alle noten weer op mijn repertoire. Gelukkig maar, net op tijd voor een speciaal optreden op 4 september. Als zeemeermin, hangend aan een hijskraam boven de Maas. Had ik niet willen missen. Hieronder vind je het filmpje van de publiciteitsstunt rond deze act, en eentje van het optreden zelf: