Spotify: meer keuzevrijheid of juist niet?

Een database met alle muziek waar iedereen altijd bij kan, wie had dit in de 20ste eeuw ooit gedacht? Music on demand is inmiddels een feit. Spotify is een van de grootste spelers op de markt, en waarschijnlijk een blijvertje.

Het allerleukste van deze ontwikkeling vind ik dat platenmaatschappijen en radiostations niet meer bepalen waar we naar luisteren, dat doen we voortaan zelf. Via internet hebben we in een paar muisklikken toegang tot het laatste album van Lady Gaga, maar óók tot een in eigen beheer uitgegeven EP van die IJslandse undergroundband met zingende zaag. Voor artiesten was het nooit eerder zo makkelijk om – zonder goed geoliede promotiemachine – hun muziek aan de wereld te laten horen. Als ik een track van mezelf op SoundCloud plaats, zie ik dat hij wordt beluisterd in Argentinië, China, Rusland… zonder dat iemand daar ooit van mij heeft gehoord.

Alleen maar goed nieuws dus. Of niet? Iedereen die ouder is dan dertig weet het vast nog: vroeger kocht je platen, cassettebandjes en later cd’s. In het begin waren die krengen van cd’s ook nog eens veertig gulden, dus kocht ik er maar een tiental per jaar. En ik zag er echt naar uit om ein-de-lijk die nummers van Jamiroquai of Massive Attack thuis te kunnen draaien. Een nieuwe cd werd gekoesterd: ik draaide hem helemaal grijs totdat ik alle teksten uit mijn hoofd kende en de liedjes voor altijd in mijn systeem zaten.

Tegenwoordig doe ik dat niet meer. Iedere maand word ik overspoeld door nieuwe muziek en ben ik driftig aan het kopen en downloaden. Maar het aanbod van goeie tracks is zó groot, ik krijg het niet voor elkaar om overal écht goed naar te luisteren. Na een paar keer afspelen verdwijnen ze in mijn iTunesbibliotheek, die inmiddels bijna 5.000 titels telt. Dan is het dus de vraag of ik ze ooit nog wel terughoor.

Dit alles verandert mijn muziekperceptie. Ik luister minder aandachtig en geef een nummer niet meer de kans om me te “verleiden”. Het moet binnen dertig seconden meteen aanspreken, anders klik ik wel door naar een volgende. Zegt dat niet iets over de financiële én emotionele waarde van muziek, is die gedevalueerd? Er is oneindig veel van, op Spotify is alles altijd toegankelijk en ook nog bijna gratis. Maar dus ook minder speciaal. En dat doet geen recht aan de liefde, tijd en moeite die de makers erin stoppen.

Ach ja, Spotify. Ik heb het geprobeerd, maar dit overweldigende aanbod heeft alleen maar een verlammende werking op mij. Het is een beetje zoals in het Chinese restaurant: vierhonderd gerechten om uit te kiezen, maar dat maakt het echt niet makkelijker. En dan bestel ik toch maar weer babi pangang, net als altijd. Meer keuze leidt bij mij in ieder geval niet tot het gevoel dat ik meer keuzevrijheid heb.

Ik ga het dus anders doen dit jaar en mijn bestaande muziekcollectie eens in de watten leggen. Mooie muziek waar ik nooit meer naar omkijk, krijgt van mij voortaan de aandacht die het verdient. En natuurlijk blijf ik ook op zoek naar nieuwe muziek, maar niet op Spotify. Voor het ontdekken van pareltjes gebruik ik liever 22tracks of SoundCloud, prima gidsen in de woeste, onoverzichtelijke muziekjungle. Dan mis ik misschien ook wel eens iets, maar dat is niet erg. Wat niet weet, wat niet deert.

Share This Story, Choose Your Platform!

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.