Nieuw werk spelen op Ruigoord Manifestival

Op 1 juli speel ik een live looping set tijdens het Ruigoord Manifestival in de salon. De laatste keer dat ik deze show voor publiek heb gespeeld, was alweer in oktober. Muziek componeren en gigs regelen zijn voor mij twee heel verschillende energieën, het lukt me niet zo goed om hier tegelijktijdig mee bezig te zijn. Maar het schrijf- en opneemwerk is bijna klaar, er komt een nieuwe live looping EP aan in september. Een mooie gelegenheid om weer eens wat vaker voor publiek te spelen. Ik ga zelfs helemaal naar het Californische Santa Cruz om daar op uitnodiging van het Y2K 2017 Loopfest op te treden!

In mijn nieuwste looping video onderzoek ik een wat andere stijl die je van me gewend bent. Ik heb allemaal leuke nieuwe effecten ondekt in mijn TC-Helicon, en ben gaan experimenteren met niet-westerse toonladders, en harmoniën in kwarten en kwinten. Met een beetje triphop-achtig resultaat:

En, o ja, ik had ook nog een cover gemaakt van Faith Evans’ Mesmerized:

Beide nummers speel ik 1 juli voor het eerst voor publiek. Altijd spannend!

Eén melodie op drie manieren

Na de 22 pop ballad clichés was het weer de hoogste tijd voor quirkiness. Mijn nieuwste maaksel is voortgekomen uit een melodie die ik al een tijdje met me meedroeg, maar ik had alleen nog geen idee in welke vorm ik hem (of haar?) moest gieten. In een loop, dat was wél duidelijk. Maar waar het dan uiteindelijk heengaat, is iedere keer weer een grote verrassing. Alsof ik geen enkele controle heb over de muziek die ik maak, gaat zo’n melodie helemaal zijn eigen weg.

Eerst wilde hij gelijkwaardig samenzingen met twee tegenmelodieën en werd het een soort fuga. Daarna  klinken in een warm bad met harmonieën en baslijn, inclusief duetpartner. Om als laatste lekker scherp  te rivaliseren met een dissonante tegenstem. In nog geen vier minuten zijn we zo samen door de drie grootste ontwikkelingen in de westerse muziekgeschiedenis heengejakkerd. En ik vond het allemaal prima.

22 pop ballad cliché’s: alle verwachting ingelost

Waarom lijkt de meeste popmuziek tegenwoordig zoveel op elkaar? Rufus Kain schreef daar een leuk stuk over voor De Correspondent. Hits worden inderdaad steeds eentoniger, legt hij uit. Dat heeft er vooral mee te maken dat slechts een handjevol tekstschrijvers en componisten de liedjes schrijven voor een heel leger aan grote sterren zoals The Weeknd en Taylor Swift.

Dit inspireerde mij om me eens te verdiepen in hoe zo’n pophit in elkaar zit. We weten allemaal: goede, commerciële popmuziek is toegankelijk en ligt makkelijk in het gehoor. Er zit een aanstekelijke hook in die je na één keer luisteren ongemerkt meezingt. Maar wat zijn precies de formules die aanslaan bij het publiek? En waarom werken bepaalde trucks zó goed dat ze eindeloos worden herhaald?

Dat heeft allemaal te maken met verwachting. Op basis van alle muziek die je eerder hebt gehoord in je leven, hebben je hersens bepaalde verwachtingen over wat er gaat komen in een liedje. Als je dan inderdaad hoort waar je onbewust op hebt geanticipeerd, wordt het beloningscentrum in je hersens geprikkeld. En dat geeft een fijn gevoel!

Aan de ene kant heb je muziek die altijd verwachting inlost, zoals de liedjes van Frans Bauer. Aan de andere kant van het spectrum is er ook muziek die dat express nooit doet. Bijvoorbeeld Avant Garde jazz. Iedereen heeft zo zijn voorkeur, maar de meeste mensen houden van een bepaalde verhouding tusen wel en niet ingeloste verwachting binnen muziek. Dit geeft namelijk een aangename mix tussen spanning en herkenning.

Als ik muziek schrijf, heb ik nogal eens de neiging om niet aan de verwachtingen te voldoen binnen de popmuziek. Want als ik een liedje honderden keren ga spelen, wil ik er steeds opnieuws van blijven genieten zonder dat het na een paar keer al mijn neus uitkomt. Maar ik dacht: wat als ik nou wél een keer een liedje schrijf dat expliciet alle verwachtig inlost? Kan ik dat wel?

Ik heb me een dag lang toegelegd op het genre pop ballad en uitgeplozen wat hier precies de cliché’s zijn op het gebied van tekst, melodie en harmonie. Volgens mij is de compositieopdracht aan mezelf geslaagd. Het resultaat is naar mijn smaak écht over the top, een draak van een lied dat ik nooit uit mezelf zou schrijven. Ik kan het nu al niet meer aanhoren. Maar het blijft ontzettend in je hoofd zitten, bah.

OK, nog één keer over talentenjachten

De ironie van de mediacratie: het feit dat ik consequent aanbiedingen afwijs om mee te doen aan tv-talentenjachten, levert me om die reden juist persaandacht op. Deze week in Veronica Magazine.

Ik heb vriendelijk bedankt om mee te doen aan Holland’s got Talent, The Voice en Idols. Waarom precies, daar schrijf ik graag stukjes over. Mijn blogposts trokken weer de aandacht van een redacteur van Veronica Magazine, die bezig was met een artikel over tv-talentenshows. Aanstaande woensdag gaat er namelijk wéér een seizoen van Idols van start, en redacteur Koen Helder vroeg zich af waarom – naast onbekend talent – steeds meer professionals, die hun carriere al op de rit hebben, te zien zijn in dit soort programma’s. Een goede vraag inderdaad, die ik ook wel eens hardop heb gesteld.

In het artikel geef ik aan waarom ik denk dat een tv-talentenshow voor mij niet de juiste weg is. In mijn ogen is het meer een vorm van reality-tv dan een een platform voor talentontwikkeling. Ik vind de contracten niet goed genoeg, die zijn vooral gunstig voor de producent en niet voor de artiest. Als je mainstreammuziek wilt maken, kun je best een poging wagen vind ik. Maar met de muziek die ik maak en de mate van artistieke vrijheid die ik daarbij wil behouden? Vergeet het maar.

Via YouTube, Spotify en andere media kun je in potentie de hele wereld als publiek bereiken zonder dat je artistieke consessies hoeft te doen. Ik vind dit echt een voordeel van deze tijd. Niet dat dit altijd makkelijk is, maar vroeger kwam je zonder platencontract misschien niet verder dan spelen in het buurthuis of de buurtkroeg. Het was toen ondenkbaar dat je met zelfgemaakte muziekvideo’s honderden reacties zou krijgen van over de hele wereld! Televisie heb ik daar niet persé voor nodig.

Verder komt ook Jennie Lena aan het woord, finalist van The Voice. Zij heeft ervaren dat deelname aan het programma zeker zijn vruchten heeft afgeworpen omdat ze precies wist wat ze ermee wilde bereiken. Maar Gordon Groothedde, werkzaam bij de eerste drie seizoenen van The Voice, denkt dat een talentenjacht zelden een opstap is naar meer. De roem vervliegt ook razendsnel weer als het volgende seizoen voor de deur staat. Hij legt uit dat 90% van de mensen zich vooral aanmelden voor zo’n programma omdat ze beroemd willen worden. “Maar dat is niet de juiste insteek”, legt hij uit, “je wilt ook mensen aantrekken die één en al muziek ademen. Door te scouten, weet je zeker dat je die binnehaalt.” Mensen zoals Jennie en ik dus.

Dat bevestigt mijn vermoeden dat de ‘cast’ van The Voice nooit zomaar ontstaat, maar zorgvuldig wordt samengesteld uit de juiste hoeveelheid wannabe-popsterren, rasmuzikanten en potentiële winnaars. Om vooral een vermakelijk tv-programma te maken. Muziek lijkt wel hetzelfde lot beschoren te zijn als de politiek; media en politiek zijn nu zódaning met elkaar verwoven dat we het verschil tussen de twee niet meer lijken te kunnen zien.

Maar, weet goed dat naast wat je ziet in The Voice (maar ook programma’s als DWDD) vele muziekwerelden bestaan die je vaak niet ziet of misschien helemaal niet kent. Deze functioneren prima zonder televisie en hebben eigen kanalen om hun achterban te bereiken. En dit zijn de plekken waar ruimte is voor experiment, waar muzikale revoluties zich ontketenen. Hier ontstaan de nieuwe stromingen, die dan vervolgens jaren later opeens mainstream worden.

Inspiratie versus expiratie

Voor mijn eigen creatieve maaksels laat ik me graag inspireren door muziek van anderen. Maar inspiratie, wat is dat eigenlijk? Ik vond dit een mooie omschrijving: “een bewustzijnstoestand waarin iemand over het maximum van zijn scheppend vermogen beschikt en schijnbaar moeiteloos problemen oplost, oplossingen aandraagt of ideeën genereert.” Maar inspiratie betekent ook letterlijk: inademing. Alsof je als het ware informatie en ideeën inademt, die in de lucht hangen.

Maar op elke inademing volgt natuurlijk ook een uitademing, de expiratie. Alleen gebruiken we dat woord gek genoeg niet als de andere kant van de inspiratie-medaille. Waarom eigenlijk niet? Bijvoorbeeld, ik raak geïnspireerd om muziek te maken door dit nummer van 4hero:

En als gevolg hierop heb ik een expiratie:

En wie weet inspireert dit filmpje weer iemand anders om iets te maken/te expireren, die weer anderen zal inspireren…en zo gaat dat oneindig door.

Dus, om de wereld te voorzien van mooie dingen: adem iets in, geef het vorm op je eigen manier, adem het weer uit. En geef het door.

Soul Connection

Mijn Looping Patterns programma speel ik ook dit jaar weer in de Sugarfactory in Amsterdam, op zondag 9 oktober. Daarna zing ik backing vocals in de band van Charllotte, en aansluitend kun je de dansend de clubnacht in van Wicked Jazz Sounds. Een mooi driegangenmenu, dit avondvullende programma!

Het was mijn streven om een aantal nieuwe nummers te schrijven voor dit concert, maar creativiteit valt niet altijd te sturen. Er waren wel ideeën, maar ik heb de meeste snel weer afgeschoten. Niet goed genoeg. Leg ik mijn eigen lat steeds hoger, of is de bron tijdelijk uitgeput? Wie zal het zeggen…

Uiteindelijk heb ik van de zomer één nieuw looping-liedje geschreven en opgenomen: Soul Connection. Over het wonderlijke gevoel van verbondenheid dat je kunt voelen als je iemand voor het eerst ontmoet, alsof je elkaar al jaren kent.

Nieuwe EP online: From This World (Renditions)

Hij is klaar! Vanaf 12 mei kun je mijn nieuwe EP From This World (Renditions) streamen of downloaden bij iTunes, Spotify, Deezer, Google Play en Apple Music. Het afgelopen jaar heb ik live opnames gemaakt van liedjes van Zero 7, Minnie Riperton, Massive Attack, The S.O.S. Band en Yuna en ze op YouTube gepost. Daar krijg ik zulke leuke reacties op, dat ik heb besloten om de nummers uit te brengen.

De originele songs zijn rijk gearrangeerde nummers, maar mijn versies heb ik opgenomen met voornamelijk piano en zang. Zo blijft de essentie van deze stuk voor stuk tijdloze pareltjes helemaal overeind, en ontstaat er ruimte voor de tekst om stralend middelpunt te zijn. De meerstemmigheid die je hoort is trouwens ook live, gemaakt met vocale effecten die reageren op de harmonieën van de piano. Laat me weten wat je ervan vindt!

Schermafbeelding 2016-05-12 om 09.17.55

Waarom ik ‘nee’ zeg tegen ‘The Voice of Holland’

Ja hoor, het is zover. Twee jaar nadat ik het aanbod van ‘Holland’s got Talent’ heb afgeslagen, ben ik nu ook gescout voor ‘The Voice’.

Deze mail ontving ik vorige week: “Voor ‘The voice of Holland’ ben ik op zoek naar talenten (nieuw of die zelf al lekker bezig zijn zoals jij) en ik zou heel erg graag (maar dan ook echt heel graag) eens met je willen kletsen of het iets voor je zou kunnen zijn. Juist het live looping vind ik echt te gek! En ik lees op je website dat je nu bezig bent met een serie cover songs.”

Ik heb de mail als volgt beantwoord: “Bedankt voor je aanbod om verder te praten over eventuele deelname aan ‘The Voice of Holland’, maar ik ga er toch niet op in. Op mijn website kun je lezen dat “bij alles wat ik maak en doe, ik wil benadrukken dat het bij muziek maken om zóveel meer gaat dan excelleren, entertainen, een wedstrijd winnen of media-aandacht krijgen.” Dit betekent dat ik per definitie niet geïnteresseerd ben om mee te doen aan talentenjachten op televisie.”

Toen ‘Holland’s got Talent’ zich meldde, heb ik er nog serieus over nagedacht om mee te doen. Hoe dat is afgelopen, lees je hier. Maar nu is er werkelijk geen haar meer op mijn hoofd die overweegt om mezelf te verlenen voor zo’n programma.

Want wat ik steeds vaker zie bij ‘The Voice’, is dit: dat fantastische, professionele zangers een tv-programma voorzien van topkwaliteit content, zonder dat ze daarvoor betaald krijgen. Dat talentvolle artiesten, die hun sporen al ruimschoots verdiend hebben, hun creatieve vrijheid en exclusieve rechten voor onbepaalde tijd inleveren om na afloop van het programma mee te kunnen draaien in het BN’ers-circuit van Talpa. Voor de tv-producent is dit een lucratieve nevenactiviteit, voor de artiest een mager betaalde en doodlopende weg (want je rechten kun je nooit meer op iemand anders overdragen). En blijkbaar vinden we dat allemaal normaal, omdat het tv-programma het format heeft van een zangwedstrijd en de deelnemers hierdoor profiteren van exposure. Media-aandacht…is dit serieus nog de enige vorm van valuta waar je als artiest aanspraak op kunt maken in ruil voor je diensten?

Voor mij zijn talentenjachten op televisie de ultieme belichaming van de mediacratie waar we in leven. Door programma’s als ‘The Voice’ wordt zingen gelijkgesteld aan beroemd willen worden, terwijl dit nogal verschillende ambities zijn die niet persé samen hoeven te gaan. Als je enkel en alleen gaat zingen om erkenning te krijgen, hou je het niet lang vol. Mensen die muziek maken doen dit in de eerste plaats omdat het een innerlijke noodzaak is. Het is een van de krachtigste manieren om jezelf creatief en emotioneel te uiten en je op een betekenisvolle manier te verbinden met andere mensen. Wat dat betreft is het gewoon een mooi vak waar je een normale boterham mee zou moeten kunnen verdienen; ook als je niet de ambitie hebt om popster of beroeps-BN’er te worden.

Copyright: The Oatmeal

Cartoon by theoatmeal.com

Over cover songs

Na een heel jaar lang bijna alleen maar bezig geweest te zijn met vocal live looping, had ik weer zin om achter de piano te kruipen. Ik ben nu bezig met een serie cover songs, wat even heel ontspannen is. Uit vijf decennia popmuziek kies ik liedjes die me al al jarenlang inspireren en die ik me eigen wilde maken. Ruim een jaar geleden nam ik This World van Zero 7 op, een tijdje geleden Just Be Good To Me van the S.O.S. Band. Daarna kwam Inside My Love van Minnie Riperton:

Allemaal verschillende soorten muziek, en ook nog gemaakt in heel andere tijden. Maar toch is er iets wat deze liedjes voor mij bindt, en het zit hem vooral in de teksten. Ik ben iemand die altijd eerst pas melodie en harmonie hoort in muziek. Het besef van tekst, waaróver wordt er eigenlijk gezongen, komt bij mij meestal wat later. Nu is het ook niet zo dat ik snel wordt gegrepen door songteksten. Want er zijn grofweg vijf thema’s die steeds maar weer worden gerecylced: ‘ik ben verliefd, maar de ander niet’, ‘de ander is verliefd, maar ik niet’, ‘hoera! we zijn allebei verliefd’, ‘het is uit’ en ‘het is uit, maar ik wil je terug’. Op een gegeven moment weet je het wel.

De covers die ik nu zing hebben een andere boodschap, al is dat soms niet meteen duidelijk. Er zit een diepere laag in de teksten die ik in het begin niet meteen hoorde. Waarschijnlijk omdat ik teveel werd afgeleid door harmonie en melodie. Door mijn eigen, uitgeklede versies te maken van deze muziek, laat ik de tekst nu stralend middelpunt zijn. Zo ook bij Live Your Life van Yuna. Deze Maleisische singer-songwriter brak in 2012 met dit liedje door in de Verenigde Staten. Dit is niet alleen te danken aan de heerlijke productie van Pharrell Williams, maar ook aan de mooie boodschap die Yuna voor ons heeft: “Find your light, don’t hide from what you are.”  Mijn live looping versie, dit keer met meerder instrumenten, klinkt zo: