Bay Area Mini Vlog #2: Women in music

I organised to play a show in Oakland, together with local artists. It turned out to be a night with five women taking the stage. Musical girl power!

Laura’s Bay Area Mini Vlog #1: Oakland

I’m spending three weeks in the San Francisco Bay Area, California, where I will play three gigs. My journey starts in Oakland.

Uitnodiging presentatie EP Empty Space

Hierbij nodig ik je van harte uit voor de presentatie van mijn 2e live looping EP: Empty Space. Op donderdag 28 september geef ik om 20:00 uur een concert bij TOON in Amsterdam, met als suport act een andere looping lady: Carlien Jeanne.

Waar veel muzikanten het alleen gebruiken als extra effect, maak ik hele songs met de loop station. In de Verenigde Staten is looping een heel genre op zich, groot gemaakt door artiesten als Ed Sheeran, Kimbra en KT Tunstall. Het maakt voor deze community niet uit of het rock, jazz, techno, klassiek, pop of noise is: als je muziek maakt door alles live te samplen, ben je een live looper.

Vandaar dat ik me, met mijn brede muzikale belangstelling, hier helemaal bij thuisvoel. En dit jaar helemaal: in oktober ga ik op uitnodiging van het festival spelen op het Y2K 2017 Loopfest in het Californische Santa Cruz. Aangezien ik dan toch in de regio ben, maak ik graag van de gelegenheid gebruik om meer concerten te spelen in de Bay Area, zoals bij The Octopus Literary Salon in Oakland.

Alles wat ik uitbreng, is in de eerste plaats het resultaat van een periode van muzikaal zelfonderzoek. Achteraf blijkt dat Empty Space vooral gaat over loslaten: van muzikale structuren en de wens om muzikaal ergens ‘bij te horen’. Door afscheid te nemen van mijn eigen verwachtingen op dit gebied, ontstond opeens ruimte om op een ontspannen manier nieuw materiaal te onderzoeken, zonder me druk te maken over het resultaat. Hierdoor merkte ik dat de muziek zich als het ware helemaal vanzelf kan ontvouwen, en dan wordt het soms iets totaal anders dan wat ik voor ogen had.

Wees welkom op de 28ste, ik hoop je te zien!

Laura Stavinoha & Carlien Jeanne: Looping Ladies
Donderdag 28 september
20:00 uur (inloop 19:30 uur)
Bij TOON, Jan Evertsenstraat 4-6-8, 1056 EC, Amsterdam
Tickets €10,- bestel hier

Stock Aitken Waterman extreme makeover

Als kind had ik niet zoveel popidolen aan mijn muur hangen. Maar wel Mel & Kim! Op een A3-poster uit de Hitkrant hingen Mel & Kim gemoedelijk naast Whitney Houston. Als je ouder bent dan 30, weet je misschien nog hoe de zusjes Appleby de hitlijsten bestormden eind jaren tachtig. De dames zagen er superstoer uit en hadden geweldige dansmoves. Mel & Kim was een act uit de grootste hitfabriek van de jaren 80: Stock Aitken Waterman. Dit was toen een nieuw geluid, en ook nog eens lekker dansbaar. Helaas was het succes van de zusjes van korte duur, want Mel Appleby stierf al op haar 23ste aan kanker.

Een van mijn volgers op YouTube suggereerde dat ik eens een Stock Aitken Waterman cover moest doen in mijn eigen stijl. Leuk idee, maar…..Kylie Minogue, Bananarama, Rick Astley? Ik vond er toen al niet zoveel aan, maar nu klinkt het pas écht gedateerd. Het succes was volgens mij vooral te danken aan de manier van produceren, die paste heel erg bij de tijdsgeest. Maar de composities vind ik doorgaans niet zo heel goed. Niet handig als je een piano-cover wilt maken, dan moet het liedje in de basis gewoon ijzersterk zijn.

Maar gelukkig vond ik wel inspiratie bij Mel & Kim. Hun liedje F.L.M. (Fun, Love & Money) heeft een lekker oppervlakkige tekst, maar de melodie van het nummer nodigde uit om een compleet nieuw pianoarrangement te maken met andere akkoorden. Mijn versie is een melancholische ballad geworden in plaats van een dansnummer.  Hierbij dus een hommage aan mijn eerste popidolen. En bij het opzoeken op Wikipedia kwam ik er ook nog eens achter dat Kim Appleby vandaag 56 jaar wordt. Happy Birthday Kim! Je muziek is voor mij nog altijd springlevend.

Dit is trouwens het origineel:

Nieuw werk spelen op Ruigoord Manifestival

Op 1 juli speel ik een live looping set tijdens het Ruigoord Manifestival in de salon. De laatste keer dat ik deze show voor publiek heb gespeeld, was alweer in oktober. Muziek componeren en gigs regelen zijn voor mij twee heel verschillende energieën, het lukt me niet zo goed om hier tegelijktijdig mee bezig te zijn. Maar het schrijf- en opneemwerk is bijna klaar, er komt een nieuwe live looping EP aan in september. Een mooie gelegenheid om weer eens wat vaker voor publiek te spelen. Ik ga zelfs helemaal naar het Californische Santa Cruz om daar op uitnodiging van het Y2K 2017 Loopfest op te treden!

In mijn nieuwste looping video onderzoek ik een wat andere stijl die je van me gewend bent. Ik heb allemaal leuke nieuwe effecten ondekt in mijn TC-Helicon, en ben gaan experimenteren met niet-westerse toonladders, en harmoniën in kwarten en kwinten. Met een beetje triphop-achtig resultaat:

En, o ja, ik had ook nog een cover gemaakt van Faith Evans’ Mesmerized:

Beide nummers speel ik 1 juli voor het eerst voor publiek. Altijd spannend!

Eén melodie op drie manieren

Na de 22 pop ballad clichés was het weer de hoogste tijd voor quirkiness. Mijn nieuwste maaksel is voortgekomen uit een melodie die ik al een tijdje met me meedroeg, maar ik had alleen nog geen idee in welke vorm ik hem (of haar?) moest gieten. In een loop, dat was wél duidelijk. Maar waar het dan uiteindelijk heengaat, is iedere keer weer een grote verrassing. Alsof ik geen enkele controle heb over de muziek die ik maak, gaat zo’n melodie helemaal zijn eigen weg.

Eerst wilde hij gelijkwaardig samenzingen met twee tegenmelodieën en werd het een soort fuga. Daarna  klinken in een warm bad met harmonieën en baslijn, inclusief duetpartner. Om als laatste lekker scherp  te rivaliseren met een dissonante tegenstem. In nog geen vier minuten zijn we zo samen door de drie grootste ontwikkelingen in de westerse muziekgeschiedenis heengejakkerd. En ik vond het allemaal prima.

22 pop ballad cliché’s: alle verwachting ingelost

Waarom lijkt de meeste popmuziek tegenwoordig zoveel op elkaar? Rufus Kain schreef daar een leuk stuk over voor De Correspondent. Hits worden inderdaad steeds eentoniger, legt hij uit. Dat heeft er vooral mee te maken dat slechts een handjevol tekstschrijvers en componisten de liedjes schrijven voor een heel leger aan grote sterren zoals The Weeknd en Taylor Swift.

Dit inspireerde mij om me eens te verdiepen in hoe zo’n pophit in elkaar zit. We weten allemaal: goede, commerciële popmuziek is toegankelijk en ligt makkelijk in het gehoor. Er zit een aanstekelijke hook in die je na één keer luisteren ongemerkt meezingt. Maar wat zijn precies de formules die aanslaan bij het publiek? En waarom werken bepaalde trucks zó goed dat ze eindeloos worden herhaald?

Dat heeft allemaal te maken met verwachting. Op basis van alle muziek die je eerder hebt gehoord in je leven, hebben je hersens bepaalde verwachtingen over wat er gaat komen in een liedje. Als je dan inderdaad hoort waar je onbewust op hebt geanticipeerd, wordt het beloningscentrum in je hersens geprikkeld. En dat geeft een fijn gevoel!

Aan de ene kant heb je muziek die altijd verwachting inlost, zoals de liedjes van Frans Bauer. Aan de andere kant van het spectrum is er ook muziek die dat express nooit doet. Bijvoorbeeld Avant Garde jazz. Iedereen heeft zo zijn voorkeur, maar de meeste mensen houden van een bepaalde verhouding tusen wel en niet ingeloste verwachting binnen muziek. Dit geeft namelijk een aangename mix tussen spanning en herkenning.

Als ik muziek schrijf, heb ik nogal eens de neiging om niet aan de verwachtingen te voldoen binnen de popmuziek. Want als ik een liedje honderden keren ga spelen, wil ik er steeds opnieuws van blijven genieten zonder dat het na een paar keer al mijn neus uitkomt. Maar ik dacht: wat als ik nou wél een keer een liedje schrijf dat expliciet alle verwachtig inlost? Kan ik dat wel?

Ik heb me een dag lang toegelegd op het genre pop ballad en uitgeplozen wat hier precies de cliché’s zijn op het gebied van tekst, melodie en harmonie. Volgens mij is de compositieopdracht aan mezelf geslaagd. Het resultaat is naar mijn smaak écht over the top, een draak van een lied dat ik nooit uit mezelf zou schrijven. Ik kan het nu al niet meer aanhoren. Maar het blijft ontzettend in je hoofd zitten, bah.

OK, nog één keer over talentenjachten

De ironie van de mediacratie: het feit dat ik consequent aanbiedingen afwijs om mee te doen aan tv-talentenjachten, levert me om die reden juist persaandacht op. Deze week in Veronica Magazine.

Ik heb vriendelijk bedankt om mee te doen aan Holland’s got Talent, The Voice en Idols. Waarom precies, daar schrijf ik graag stukjes over. Mijn blogposts trokken weer de aandacht van een redacteur van Veronica Magazine, die bezig was met een artikel over tv-talentenshows. Aanstaande woensdag gaat er namelijk wéér een seizoen van Idols van start, en redacteur Koen Helder vroeg zich af waarom – naast onbekend talent – steeds meer professionals, die hun carriere al op de rit hebben, te zien zijn in dit soort programma’s. Een goede vraag inderdaad, die ik ook wel eens hardop heb gesteld.

In het artikel geef ik aan waarom ik denk dat een tv-talentenshow voor mij niet de juiste weg is. In mijn ogen is het meer een vorm van reality-tv dan een een platform voor talentontwikkeling. Ik vind de contracten niet goed genoeg, die zijn vooral gunstig voor de producent en niet voor de artiest. Als je mainstreammuziek wilt maken, kun je best een poging wagen vind ik. Maar met de muziek die ik maak en de mate van artistieke vrijheid die ik daarbij wil behouden? Vergeet het maar.

Via YouTube, Spotify en andere media kun je in potentie de hele wereld als publiek bereiken zonder dat je artistieke consessies hoeft te doen. Ik vind dit echt een voordeel van deze tijd. Niet dat dit altijd makkelijk is, maar vroeger kwam je zonder platencontract misschien niet verder dan spelen in het buurthuis of de buurtkroeg. Het was toen ondenkbaar dat je met zelfgemaakte muziekvideo’s honderden reacties zou krijgen van over de hele wereld! Televisie heb ik daar niet persé voor nodig.

Verder komt ook Jennie Lena aan het woord, finalist van The Voice. Zij heeft ervaren dat deelname aan het programma zeker zijn vruchten heeft afgeworpen omdat ze precies wist wat ze ermee wilde bereiken. Maar Gordon Groothedde, werkzaam bij de eerste drie seizoenen van The Voice, denkt dat een talentenjacht zelden een opstap is naar meer. De roem vervliegt ook razendsnel weer als het volgende seizoen voor de deur staat. Hij legt uit dat 90% van de mensen zich vooral aanmelden voor zo’n programma omdat ze beroemd willen worden. “Maar dat is niet de juiste insteek”, legt hij uit, “je wilt ook mensen aantrekken die één en al muziek ademen. Door te scouten, weet je zeker dat je die binnehaalt.” Mensen zoals Jennie en ik dus.

Dat bevestigt mijn vermoeden dat de ‘cast’ van The Voice nooit zomaar ontstaat, maar zorgvuldig wordt samengesteld uit de juiste hoeveelheid wannabe-popsterren, rasmuzikanten en potentiële winnaars. Om vooral een vermakelijk tv-programma te maken. Muziek lijkt wel hetzelfde lot beschoren te zijn als de politiek; media en politiek zijn nu zódaning met elkaar verwoven dat we het verschil tussen de twee niet meer lijken te kunnen zien.

Maar, weet goed dat naast wat je ziet in The Voice (maar ook programma’s als DWDD) vele muziekwerelden bestaan die je vaak niet ziet of misschien helemaal niet kent. Deze functioneren prima zonder televisie en hebben eigen kanalen om hun achterban te bereiken. En dit zijn de plekken waar ruimte is voor experiment, waar muzikale revoluties zich ontketenen. Hier ontstaan de nieuwe stromingen, die dan vervolgens jaren later opeens mainstream worden.

Inspiratie versus expiratie

Voor mijn eigen creatieve maaksels laat ik me graag inspireren door muziek van anderen. Maar inspiratie, wat is dat eigenlijk? Ik vond dit een mooie omschrijving: “een bewustzijnstoestand waarin iemand over het maximum van zijn scheppend vermogen beschikt en schijnbaar moeiteloos problemen oplost, oplossingen aandraagt of ideeën genereert.” Maar inspiratie betekent ook letterlijk: inademing. Alsof je als het ware informatie en ideeën inademt, die in de lucht hangen.

Maar op elke inademing volgt natuurlijk ook een uitademing, de expiratie. Alleen gebruiken we dat woord gek genoeg niet als de andere kant van de inspiratie-medaille. Waarom eigenlijk niet? Bijvoorbeeld, ik raak geïnspireerd om muziek te maken door dit nummer van 4hero:

En als gevolg hierop heb ik een expiratie:

En wie weet inspireert dit filmpje weer iemand anders om iets te maken/te expireren, die weer anderen zal inspireren…en zo gaat dat oneindig door.

Dus, om de wereld te voorzien van mooie dingen: adem iets in, geef het vorm op je eigen manier, adem het weer uit. En geef het door.

Soul Connection

Mijn Looping Patterns programma speel ik ook dit jaar weer in de Sugarfactory in Amsterdam, op zondag 9 oktober. Daarna zing ik backing vocals in de band van Charllotte, en aansluitend kun je de dansend de clubnacht in van Wicked Jazz Sounds. Een mooi driegangenmenu, dit avondvullende programma!

Het was mijn streven om een aantal nieuwe nummers te schrijven voor dit concert, maar creativiteit valt niet altijd te sturen. Er waren wel ideeën, maar ik heb de meeste snel weer afgeschoten. Niet goed genoeg. Leg ik mijn eigen lat steeds hoger, of is de bron tijdelijk uitgeput? Wie zal het zeggen…

Uiteindelijk heb ik van de zomer één nieuw looping-liedje geschreven en opgenomen: Soul Connection. Over het wonderlijke gevoel van verbondenheid dat je kunt voelen als je iemand voor het eerst ontmoet, alsof je elkaar al jaren kent.