D’Angelo in Paradiso afgelopen donderdag, wat ben ik blij dat ik daar bij was. Ik baalde dat ik nog nooit een concert van Prince had gezien, maar nu geeft dat niet meer. D’Angelo is een soort Prince, bijna net zo geniaal.

De deejays van Paradiso brachten ons voor het concert in de stemming met vier decennia soul anthology, van Al Green tot The Pharcyde tot Jill Scott. Ik was als een vis in het water. En ineens begon ik me iets af te vragen. Als dít de muziek is waar ik vrijwel uitsluitend naar luister, die mij heeft geïnspireerd om te gaan zingen, waarom hoor ik dat niet terug in mijn eigen muziek? Als publiek mij met andere artiesten vergelijkt, zijn Tori Amos en Kate Bush de usual suspects. Geen hele gekke associatie, dat hoor ik zelf ook wel. Maar ik vraag me weleens af waar mijn geluid vandaan komt. Kate Bush had ik nooit bewust gehoord, totdat mensen zeiden dat mijn stem op die van haar leek. En ik heb in geen vijftien jaar meer naar Tori Amos geluisterd, geen idee wat ze doet tegenwoordig.

Niet Tori en ook niet Kate, maar Whitney Houston is de reden waarom ik ooit ben gaan zingen. Zeven jaar was ik toen ik mijn eerste cassettebandje kocht, haar debuutalbum. Deze en ook haar tweede album, Whitney, heb ik werkelijk verslonden. Ik zong alles mee uit het hoofd, vaak nog niet wetend wat het Engels betekende. Mijn liefde voor muziek begon híer. Whitney had al jaren niets meer weg van de superzangeres die ik als kind adoreerde. Dat vond ik niet erg, ze had genoeg gepresteerd. Wel jammer vind ik dat zij nu ook al als een echte popster aan haar eind is gekomen. Statistisch gezien lopen popsterren een grote kans om op jonge leeftijd te overlijden aan drugs, medicijnen, moord, zelfmoord of iets geheimzinnigs waar we nooit achter zullen komen. Helaas is het ook Whitney Houston niet gegund om als pensionado terug te kijken op een bijzonder leven. Dat kunnen alleen wij nog voor haar doen.

Ondertussen heb ik een nieuw filmpje geüpload, een nummer van mijn laatste concert in het CC Muziekcafé: Where do I go. En nu ik zo over het overlijden van Whitney Houston schrijf, zie ik de tekst van dit liedje opeens in een ander licht. Vandaag gaat dit liedje over haar.